براساس گزارش فایننشال تایمز انگلیس، مهاجمان سایبری ایرانی در آغاز و طی جنگ ۴۰ روزه، تلاش کرده موقعیت مکانی دستگاههای پیمانکاران و نیروهای آمریکایی در خاورمیانه را تعیین کنند تا آنها را هدف قرار دهند.
در این گزارش نیز آمده است که در آغاز جنگ، شبکههای مخابراتی منطقهای با موجی از درخواستهای مسدود شده مواجه شدند که بعنوان «پینگهای SS7» شناخته میشود. با استفاده از این پینگها، مهاجم میتواند موقعیت مکانی خاصی دستگاه را که خارج از شبکه خانگی خود در حالت رومینگ عمل میکند، تعیین کند که دال بر یک کمپین هماهنگ است و عوامل ایران یا متحدانش با بهره برداری از توافقنامههای رومینگ با اپراتورهای تلفن محلی سعی کردند موقعیت نیروهای آمریکایی در منطقه را شناسایی کنند که متعاقبا آنها به لیست اهداف ایران اضافه یابند.
علاوه بر این، گزارش شده که ایران نیز از پایگاههای داده تبلیغاتی تجاری برای ردیابی گوشیها و دستگاهها در کردستان عراق سوءاستفاده کردند. لازم بذکر است که حتی اگر مهاجم بصورت مستقیم به گوشی قربانی دسترسی نداشته باشد اما سوءاستفاده از فناوری تبلیغات دیجیتال و شناسههای تبلیغاتی موقعیت مکانی آن را تعیین کند. در چند سال اخیر این روش جاسوسی بیشتر رایج شده و به خوبی نشان میدهد که چگونه مرزهای میدان جنگ واقعی و سایبری درهم آمیخته شده اند.
